Quote Ad Kil

" ... het is soms afschuwelijk. Het is eigenlijk autobiografisch, waarbij hij het vooral over zichzelf heeft en een heleboel suggereert maar niks afmaakt. Ik heb het dus als historische bron gelezen, want dat is wat ik heb. Ik ken die man niet, ben er nooit wezen kijken, heb nooit cijfers gezien. Dat vind ik een te onbetrouwbare bron. Er zijn betere voorbeelden in de geschiedeniswetenschap.
Je hebt het over een lerende organisatie, maar ik vraag me af waar het leren dan is? Hij leert ons niet hoe hij het gedaan heeft. Hij zet de stappen wel, vertelt de uitkomsten maar vergeet ons zijn methode uit te leggen. Stel dat dit klopt, dan mis ik dat gewoon. Hier kun je alleen volgeling van zijn. Verder is hij een heel autoritaire leider! Hij heeft een eigenaarsdilemma en de vraag is: kun je nou met zo'n stijl toch echt iets goeds doen voor de mensen? Kun je dus afdwingen, dat mensen zelfstandig gaan leren. Dat is een pedagogisch vraagstuk!

Kijk, eigenlijk is Semler iemand met een ‘counter identity', zit in de tegenidentiteit en sluit dus niet aan bij de gevestigde traditie. Hij ontleent zijn identiteit en reputatie aan ergens tegen te zijn. Daar haalt hij ook zijn kracht vandaan en dat kan een inspiratiebron zijn. Het punt is alleen: wat gebeurt er nou als hij echt succes heeft, als dit waar is. Dan is hij een geslaagde zakenman en dan is er niks meer om tegen te zijn. En wat gaat ie dan doen? De vraag is dus: wie countert hij nou: zijn vader, zijn managers, organisatietheorieën, de cultuur, de economie? Dat is wel een interessante vraag, hé?"

De reden dat hij niet wordt geaccepteerd door de academische top is dat hij niet heeft gestudeerd, op een paar jaar rechten na. Hij heeft zijn eigen boek geschreven maar heeft nooit gepubliceerd in een wetenschappelijk tijdschrift. Ik zit inmiddels zelf in die universitaire wereld en ik maak dus hoogleraren mee, die alleen maar bezig zijn met dat soort publicaties. Die tijdschriften worden wereldwijd door honderd mensen gelezen, die daar ook allemaal in schrijven en die elkaar tegenkomen op dezelfde congressen. Zij schrijven over enorme veranderingsprocessen in organisaties met ingewikkelde toestanden maar staan gewoon helemaal los van de werkelijkheid. En dat interesseert ze ook niet, want hun reputatie verdienen ze niet aan een wasserij of een spoorwegbedrijf maar aan die universitaire wereld. Dus de politiek is losgeweekt van de bedrijfswetenschap. Je ziet dat ook: de bedrijfskunde en de bedrijfswetenschap lopen met elkaar ruzie te maken. Dat is schrikbarend. Ik vind het ook leuk om te stoeien met die theorieën, op abstract niveau, maar voor mij heeft het weinig te maken met wat er in het echt gebeurt.

Ik weet niet of het allemaal wel klopt wat Semler zegt maar je kunt ieder geval wel zeggen dat hij zijn nek heeft uitgestoken!"

Dr. Ad Kil., collega tijdens de opleiding Masters of Arts Managing Human Recourses en de Voortgezette Opleiding Personeel & Organisatie. Tijdens deze studie kwamen wij in aanraking met Semler. Tegenwoordig is hij Director of Study van de Master of Arts in Conflictmanagement aan de Universiteit van Maastricht, Faculteit der Rechtsgeleerdheid en Dean TPi International Institute for the Financial Industry.